جذب نور توسط سیتوکروم سی اکسیداز
فوتونهای نور مادونقرمز توسط سلولها جذب میشوند و بهطور ویژه با آنزیم سیتوکروم سی اکسیداز در میتوکندری تعامل ایجاد میکنند.
NauRay با استفاده از فناوری فتوبیومدولاسیون و نور مادون قرمز، انرژی سلولی را تحریک کرده و از مسیرهای طبیعی بدن برای حمایت از عملکرد مغز استفاده میکند.
فوتوبیومدولاسیون یا PBM روشی است که در آن از نور قرمز و مادونقرمز برای تحریک فرآیندهای طبیعی سلول استفاده میشود.
برخلاف لیزرهای جراحی، در این فناوری هیچ برشی ایجاد نمیشود و بافت نیز تخریب نمیشود.
نور با طولموج مشخص وارد بافت شده و توسط آنزیم Cytochrome c Oxidase در میتوکندری جذب میشود. این فرآیند باعث فعال شدن مجموعهای از واکنشهای زیستی میشود که مهمترین آنها عبارتاند از:
این سازوکارها از شناختهشدهترین مکانیسمهای PBM هستند.
فناوری NauRay بر پایه استفاده از نور مادونقرمز (Near-Infrared Light) در محدودهای از طولموجها طراحی شده است که قابلیت عبور نسبی از بافتهای سطحی سر، از جمله پوست و جمجمه، را دارند. بخشی از انرژی نوری پس از عبور از این لایهها به بافتهای زیرین و ساختارهای مغزی میرسد؛ اگرچه شدت نور در طول مسیر تحت تأثیر جذب و پراکندگی بافتی کاهش مییابد. این ویژگی، مبنای استفاده از نور مادونقرمز در فوتوبیومدولاسیون (PBM) و مطالعه اثرات آن بر فعالیت سلولی و متابولیسم بافت عصبی است.
در فوتوبیومدولاسیون مغز، انتخاب طولموج مناسب نور مادونقرمز (Near-Infrared) اهمیت ویژهای دارد. طولموجهای مورد استفاده در این محدوده، با توجه به ویژگیهای جذب و پراکندگی بافتهای زیستی، امکان انتقال بخشی از انرژی نوری به لایههای عمیقتر بافت را فراهم میکنند. انتخاب طولموج، در کنار توان تابشی و نحوه اعمال نور، با هدف دستیابی به شرایط مناسب برای اثر فوتوبیومدولاسیون در بافت عصبی انجام میشود.
نور مادونقرمز با تعامل با ساختارهای سلولی، بهویژه میتوکندریها، مسیرهایی از فوتوبیومدولاسیون را فعال میکند که در تولید انرژی سلولی و حفظ عملکرد طبیعی سلول نقش دارند.
فوتونهای نور مادونقرمز توسط سلولها جذب میشوند و بهطور ویژه با آنزیم سیتوکروم سی اکسیداز در میتوکندری تعامل ایجاد میکنند.
این تعامل میتواند فعالیت میتوکندری را تقویت کرده و از فرآیند تولید ATP، منبع اصلی انرژی سلولها، حمایت کند.
بهبود عملکرد متابولیکی سلولها میتواند به حفظ فرآیندهای طبیعی زیستی و عملکرد مطلوب سیستم عصبی کمک کند.
فعالسازی میتوکندری با تولید انرژی متوقف نمیشود؛ زنجیرهای از واکنشهای زیستی را در بافت اطراف خود آغاز میکند. پنج تغییر زیر، نتایج ثبتشدهی همین زنجیره در سطح سلولی هستند.
در ناحیه هیپوکامپ، سلولهای بنیادی عصبی با نرخ بالاتری به نورونهای بالغ تمایز پیدا میکنند و به شبکه عصبی موجود میپیوندند.
رگزایی موضعی فعال میشود و اکسیژن و مواد مغذی بیشتری به بافتهای پرمصرف مغز میرسد.
نشانگرهای التهابی در بافت اطراف کاهش پیدا میکنند و شرایط برای ترمیم سلولی مهیاتر میشود.
نورونها اتصالات تازهای با یکدیگر برقرار میکنند و انتقال پیام عصبی سریعتر و پایدارتر میشود.
رادیکالهای آزاد اضافی خنثی میشوند و سلول در برابر آسیب اکسیداتیو مقاومتر میماند.
نورونهای تازه، خونرسانی بیشتر، التهاب کمتر و اتصالات عصبی متراکمتر، در کنار هم به بهبود حافظه، تمرکز و سرعت پردازش ذهنی منجر میشوند.